سازمان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی

Academic center for Education, Culture and Research - Khorasan Razavi

چهارشنبه ، 18 مهر 1397 کد خبر:4279 تعداد بازدید:

به میزبانی جهاددانشگاهی خراسان رضوی؛ نشست هم اندیشی کرسی ایده پردازی نماز برگزار شد

اشتراک گذاری

به میزبانی جهاددانشگاهی خراسان رضوی؛ پنجمین نشست از سلسله نشست‌های هم‌اندیشی کرسی ایده‌پردازی نماز با عنوان «رسالت تربیتی مدیران اجرایی در کاهش آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی» برگزار شد.


به گزارش روابط عمومی سازمان جهاددانشگاهی خراسان رضوی، حجت الاسلام و المسلمین دکتر غلامرضا صدیق اورعی، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد امروز در این نشست که در محل سالن شورا سازمان جهاددانشگاهی خراسان رضوی برگزار شد، با بیان اینکه ایمان در ظرف ولایت مؤمنان قوام می‌یابد و رشد می‌کند، افزود: ما در اسلام مأمور نشده‌ایم به اینکه به همه امر و نهی کنیم بلکه مأمور به ولایت در مؤمنان شده‌ایم.


وی اظهار کرد: جامعه ایران از حد نرمال افت کرده و جامعه‌ای به شدت بیمار تلقی می‌شود. در مجموعه‌ای با عنوان «وضعیت اجتماعی ایران» که شورای عالی اجتماعی کشور آن را تدوین کرده، این مساله بیان شده است.

وی با اشاره به رسالت مدیران سازمان‌ها در کاهش مشکلات و بهبود وضعیت ادامه داد: در نگاه اول این مساله دور از ذهن است چون مدیران وظایفی را برعهده دارند اما اینکه تا چه حد این مساله در حل مشکلات تأثیرگذار باشد، جای کار دارد.

اورعی خاطرنشان کرد: خداوند ما را به بندگی و پیوند با مومنین فراخوانده و این دو را همپای هم قرر داده است. سؤال این است چرا خداوند که ما را به بندگی خویش خوانده، به روابط گرم و حسنه با هم نیز دعوت کرده است؟ معمولا پاسخ‌ها در این حول می‌چرخد که انسان ابعاد مختلفی داشته و هدایت الهی در همه ابعاد است؛ بنابراین خداوند انسان را به روابط اجتماعی سالم در کنار بندگی خویش دعوت کرده است. در آیات قرآن مسلمین به صراحت از ولایت پدر و مادر و برادر و... اگر کافر باشند، نهی شده‌اند. البته احسان به آنان ایرادی ندارد. بنابراین ما به ولایت با مومنان دعوت شده‌ایم نه به پیوند عاطفی و مثبت با هر کس که با آن زندگی می‌کنیم.


عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی تصریح کرد: همچنین در آیه ۷۲ سوره انفال مبنی بر «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هَاجَرُوا وَ جَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولَئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُمْ مِنْ وَلَايَتِهِمْ مِنْ شَيْءٍ حَتَّى يُهَاجِرُوا وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلَی قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ و َاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» تصریح شده اگر مومنی به ولایت مومنان نپیوست، دیگر مومنان هم حق ندارند احساس پیوستگی با وی داشته باشد. در این آیه خداوند تایید و فرض کرده یک فرد مومن است اما باز هم اجازه نمی دهد سر سوزنی این پیوند با سایر مومنان برقرار شود. حال نکته اصلی اینجاست که ایمان در ظرف ولایت مومنان قوام می یابد و رشد می کند. اگر خدا انسان را به ایمان منهای ولایت مومنان می خواند، در کره زمین همیشه چند قدیس حضور داشتند که ارتباطی هم با یکدیگر نداشتند.

مشکل ما در این فوران آسیب‌های اجتماعی، نبود پیوند اجتماعی هم نوایان است

وی اضافه کرد: مشکل ما در این فوران آسیب های اجتماعی، نبود پیوند اجتماعی هم نوایان است. یک مدیر در این شرایط نه از باب شرح وظایف سازمان رسمی متبوع خود بلکه به جهت مورد توجه بودن او و ارتباطاتی که وی ممکن است با دیگران داشته باشد، می تواند تلاش کند محدوده مدیریت خویش را به پیوند قوی تر با اجتماع مومنان گسترش دهد. با همین ترفند حد قابل توجهی از آسیب ها کاهش خواهد یافت. در حقیقت پایبندی به قانون و مقررات افراد، هنجارهای اجتماعی را قوام می بخشد. هر کس در جامعه ما می تواند با ایجاد یک پیوند اجتماعی سالم و قوی تر بخشی از مشکل را کاهش دهد. اگر این پیوند اجتماعی به قوام رسد، بدون هیچ کار خاصی برای زدودن آسیب ها، مشکلات اجتماعی به شدت کاهش خواهد یافت.

اورعی خاطرنشان کرد: رها شدگی، طردشدگی، تنهایی و نبود اقتدار معنوی از عوامل فوران آسیب های اجتماعی است. متاسفانه برای هر آسیبی در جامعه ما یک کارگروه به صورت جداگانه راه اندازی شده و به تجربه گذشته توجه می شود. نهایتا درصد کمی از مشکل کاهش پیدا می کند ولی موتور فعال کننده آسیب ها چند برابر قوی تر می شود. باید هم نوایان با یکدیگر پیوند هم نوایانه داشته باشند تا بعد بتوان به کج روان رسید.

عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی با بیان اینکه خداوند ما را به بندگی خویش در ظرف ولایت مومنان خواند، نه تنها بندگی خدا، افزود: اگر پیوند با مونان نباشد، دعوت به بندگی آب در هاون کوبیدن است. در حقیقت ما باید هر جایی که هستیم، اجتماع تشکیل داده و آن را حفظ کنیم و غلظت بخشیم وگرنه ایمان پدیدار نشده، دوام نمی آورد و آثار آن هم آشکار نخواهد شد.